“Ik zei het nog, ze gaan niet dicht!”

Het afvoeren van grootschalige biomassa in Gent gebeurde zonder minister van energie in functie en diende om politieke machtsverhoudingen scherp te stellen. Met andere woorden: de meest duidelijke beslissing van de afgelopen 15 jaar energiebeleid blijkt dus gewoon een politiek spelletje, en is totaal niet genomen vanuit een breed gedragen visie op de toekomst van onze energiehuishouding. Dat is zonder meer doodjammer.

Of men vóór of tegen biomassa is, doet zelfs niet ter zake. De hele biomassasaga maakt pijnlijk duidelijk dat er geen enkele politieke eensgezindheid op vlak van energie bestaat, of toch niet een die verder reikt dan de volgende opportuniteit om een concurrent te tackelen. De transitie naar hernieuwbare energie is echter één van de grootste uitdagingen van onze generatie en een visie over hoe die te realiseren, zou partijgrenzen en stembusgangen moeiteloos moeten overstijgen.

Gisteravond in Leuven was er het energiedebat van YERA, een groep geëngageerde studenten die zich buigt over energievraagstukken. Het panel bestond uit de (overwegend jonge) energiespecialisten van de vijf grootste partijen: Johan Danen (groen), Bruno Tobback (sp.a), Robrecht Bothuyne (CD&V), Willem-Frederik Schiltz (Open VLD) en Andries Gryffroy (N-VA). Als opener mochten ze allemaal de energievisie van hun partij uit de doeken doen.

Energiedebat 2016 – foto YERA

Ontroerend was de eensgezindheid over waar we in 2030 of zelfs 2050 met onze energie zouden moeten staan (veel hernieuwbaar, weinig fossiel, veel innovatie en van nucleair al lang geen sprake meer). Iedereen is het ook eens dat hiervoor grote investeringen nodig zijn, en ook “ter linkerzijde” werd beaamd dat hierbij een belangrijke rol is weggelegd voor private ondernemingen. Dat de saga rond biomassa het meest recente (maar zeker geen alleenstaand) voorbeeld is van hoe het flipfloppende beleid het investeerdersvertrouwen keer op keer keldert, leek wel een detail.

Ontluisterend werd het toen uit het publiek vragen over de nabije toekomst afgevuurd werden. Verder dan one-liners om elkaar de loef af te steken ging het niet meer. Het gekibbel was volgens Bothuyne een perfecte illustratie van hoe het energie-gewijs fout gelopen was de voorbije 15 jaar.

Hallucinant tenslotte was de opening van Gryffroy om ook na 2025 nog verder te gaan met Doel 4 en Tihange 3, onze twee grootste en minst versleten kernreactoren. Geen onbelangrijke uitspraak, als dit het standpunt is van de belangrijkste Vlaamse regeringspartij. Schiltz en Bothuyne, de coalitiepartners die nog maar pas de definitieve onherroepelijke sluiting van alle nucleaire reactoren “met de hand op het hart” verdedigd hadden, vielen letterlijk van hun stoel, terwijl Tobback uitriep “ik zei het zonet nog, ze gaan niet dicht!”.

Leuk om zien voor de neutrale toeschouwer, verbijsterend voor wie toch nog overweegt om misschien mee te investeren in de broodnodige energietransitie van ons land.

Reacties

1 reactie voor ““Ik zei het nog, ze gaan niet dicht!””

  1. François on May 4th, 2016 12:48

    Beste , op zich ben ik niet tegen biomassacentrales maar dan wel zonder subsidies om stroom te leveren. Evenzo ook dat de biomassa niet hoeft ingevoerd te worden met oliestokers Want dan is er al terug een co2 producent bij.

Reageer